Nestor polskiej nauki historycznej, ur. 28 grudnia 1916 r. w Nowej Hucie k. Kartuz, zm. 9 października 2010 w Poznaniu, został pochowany w Luzinie na Kaszubach. Przez ponad 70 lat niestrudzenie i z niedoścignioną maestrią badał trudne do odczytania dzieje Polski piastowskiej, Słowiańszczyzny, Wielkopolski, historii Kościoła w średniowieczu oraz średniowiecznej Europy. Wniósł też nieoceniony wkład do badań nad życiem św. Wojciecha i św. Stanisława, wielokrotnie też podejmował wysiłki w promowaniu stołeczności Gniezna.

Był m.in. Rektorem Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (1962–1965), nauczycielem i mistrzem kilku pokoleń historyków, wypromował niezliczoną liczbę magistrów, wielu doktorów, patronował wielu habilitacjom i procedurom profesorskim. Laureat pierwszej edycji Nagrody był jednym z twórców poznańskiej szkoły mediewistycznej. Pracę naukową profesor Labuda łączył z działalnością dydaktyczną, organizacyjno-naukową i społeczną, będąc członkiem wielu polskich i zagranicznych organizacji i stowarzyszeń naukowych. Był autorem ok. dwóch tysięcy prac naukowych i popularnonaukowych, z czego wiele weszło do kanonu polskiej mediewistyki. Dla wielu kolejnych pokoleń badaczy będą one stanowiły podstawę do pogłębionych analiz i syntez naukowych.

Tagi: 2009