Wiatrak z Trzuskołonia - wiatrak wieżowy, typu holender. zbudowany ok. 1810 roku podgnieźnieńskiej wsi Trzuskołoń. Budynek na obrysie okręgu, którego promień zmniejsza się w kierunku wierzchołka, murowany z cegieł wypalanych w dymarce drzewnej. Dach, tzw. "czapa" drewniany, kryty gontem, obraca się za pomocą żelaznych rolek po czynie złożonej na budynku. Wyposażenie autentyczne. 

Wiatrak z Mierzewa - wiatrak typu „koźlak” drewniany, ze słupem pośrodku posadowionym na skrzyżowanych belkach, ściany oszalowane. Wzniesiony został w 1801 roku przez budowniczego Dawida Seidlera w Gnieźnie, po czym w 1850 roku przeniesiony do wsi Mierzewo a w 1977 roku do muzeum. Wewnątrz znajdują się dwa złożenia kamieni: jeden służy do przemiału zboża na śrutę, drugi do przemiału zboża na mąkę.

Wiatrak z Kędzierzyna - wiatrak typu „paltrak” drewniany, trójkondygnacyjny, posadowiony, pierwotnie na kamiennym, obecnie na ceglanym okrągłym fundamencie z żelaznym pierścieniem – szyną. Pochodzi z 1887roku. Wnętrze wyposażone jest w jeden skład kamieni tzw. francuskich, czyli dwóch cementowych kręgów z kawałkami kwarcu.